بعضی وقت ها اتفاقاتی تو ایران میافته که من رو به کلی از پیشرفت این کشور نا امید میکنه.
دارم باور میکنم که ما جهان سومی هستیم که نه تنها تا سال 2020بلکه تا سال2200 هم نمیتونیم از جهان سومی بودن خارج بشیم.وقتی در این دنیا خودمون رو با کشور های دیگه حتی در سطح خودمون مقایسه میکنم این مسئله خیلی واضح تر خودش رو نشون میده.
کشوری که همیشه با چنگ و دندون و بدبختی وهزار مصیبت و زحمت چهار قدم پیشرفت میکنه و سال بعد خیلی راحت و آسون و با افتخار 10 قدم به عقب بر میگرده.
فوتبال هم از دل همین کشور و همین رویه حرکت به جلو و عقب گرد بیرون اومده.
بهترین نسل فوتبال ایران رو داشتیم .اما رفتیم و بدتر از جام 98 نتیجه گرفتیم.
بهترین موقعیت رو تو رده بندی داشتیم.حتی تا 17 و 19 جدول بهترین های دنیا جلو رفتیم اما حالا در رده 47قرار داریم.
اما از همه بدتر عقب گرد به فوتبال گذشته است.بازگشت مصطفوی و مایلی کهن.
داریوش مصطفوی با اینکه قیافه خیلی به روز و خوش تیپی داره اما همون مصطفوی سالهای قبله که با خفت از فوتبال کنار گذاشته شد و این بار با سلام و صلوات باز هم اومد و در رده شماره یک قدرت اجرایی فوتبال و قدرت 2 فوتبال ایران قرار گرفت.یعنی دبیر فدراسیون فوتبال شد و احتمالا و شاید بی شک رییس رسمی فدراسیون فوتبال در آینده نزدیک بشه.
محمد مایلی کهن هم هر چی داشت اما تمام شده است.اینکه بیاد و مغز متفکر و طراح اصلی فدراسیون بشه و یه جورایی گفته بشه هر مربی ای رو بیاریم باید زیر نظر محمد مایلی کهن کار کنه یه جورایی فحش دادن به ملته.
ای خاک بر سر فوتبال ایران که شده بازیچه دست سیاست مدارهایی که برای کم کردن روی رقبای خودشون دست به هر کاری می زندد.
من ناامیدم و هیچ آینده ای رو برای این فوتبال متصور نیستم.